Disciplina e responsabilidade social. Materia pendente


A falta de consenso político en España á hora de enfrontar a pandemia, converteuse nunha “rara avis” dentro do contexto da política mundial. O noso país está a ser o máis castigado pola segunda onda de contaxios e, mentres tanto, os partidos políticos parecen máis empeñados en sacarse as vergoñas os uns aos outros, que en lograr acordos que conclúan nun maior control e protección ante a enfermidade. Diarios como Financial Times, New York Times ou Economist aseguran que “en España, a loita política está a facer máis dano que a covid19”. Espectáculos e “numeriños” de acusacións mutuas de inoperancia e incompetencia, como o que vimos recentemente entre goberno central e a comunidade de Madrid, deixan ás claras tanto a falta de unidade e criterio como o “nivel” da política patria.

Tamén se bota de menos a falta de liderado, xa que desafortunadamente en España, non o hai. Característica clave para conseguir mellores resultados e poder desacelerar, frear e minimizar as consecuencias sanitarias, económicas e sociais que a covid19 arrastra.

Devandito isto, a outra pedra angular sobre a que debemos incidir é a responsabilidade cidadá. Susténtase sobre a nosa capacidade de cumprimento de normas tanto individual como colectivamente. Aspecto sobre o cal, tamén estamos a fallar. Se nos comparamos con países nórdicos, dita comparativa pode resultar obscena. Pero é que mesmo cos países da nosa contorna, saímos moi mal parados.

Normas e recomendacións son dabondo coñecidas pola maioría da poboación. Algunhas foron repetidas como “mantras” e se non se cumpren a machada é porque sinxelamente, non se quere. Desde o mal uso da máscara, funcionando como codera ou sen tapar o nariz, ata o incumprimento da distancia social, así como a celebración de reunións ou festas que exceden o número permitido e onde o consumo de espirituosos fan que a laxitud da norma ou flagrante incumprimento da mesma, sexa vox populi (isto último, consecuencia directa do peche do lecer nocturno), pintan un panorama descorazonador.

Entendemos que as características socio-culturais do noso país, contan cun arraigamento moi forte no referente tanto a alternar socialmente, como no vivir a rúa. Ademais do gusto polo contacto físico estreito: abrazos, bicos, mostras de afecto grandilocuentes (característica tamén moi española), facendo difícil unha disciplina social efectiva.

Con todo, todo isto non pode ser óbice para que non asumamos a nosa responsabilidade e actuemos en consecuencia. Todo iso, en aras de conseguir uns resultados mellores que fagan que esta anómala situación conclúa coa maior celeridade posible.

Aqueles lugares onde se tomaron medidas, e estas cumpríronse con responsabilidade cidadá conseguiron resultados moi satisfactorios. Grandes urbes como New York City, cuns resultados escandalosos en primeira onda, conseguiron reducións drásticas e estabilidade na evolución da curva. Empregando medidas duras e normas que a poboación cumpre estritamente na maioría dos casos. Aínda que é certo que puido haber problemas puntuais en barrios concretos, existen tamén lugares emblemáticos como Manhattan que están a albiscar a luz ao final do túnel. A desescalada na gran mazá comezou o 8 de xuño e deuse por finalizada o 30 de setembro, nun plan que contemplaba 4 fases. Permitindo a apertura dos restaurantes co 25% da súa capacidade interior. De todas as maneiras, ábrense ou pechan zonas da cidade en función da recollida de datos diarios.

Se as medidas e normas, apoiadas nunha resposta da poboación que alí habita positiva, logran resultados óptimos en cidades do tamaño e poboación de New York, canto máis poderiamos lograr en España, se actuásemos coa mesma ou parecida disciplina social e responsabilidade cidadá. Nas nosas mans está e é a parte que nos toca.

Sobre a política, esixirlles que actúen con maior responsabilidade, e que abandonen de forma inminente as “chiquilladas” impropias de estadistas, que levan vidas por diante.

Non podo deixar de pensar nas palabras do Comité científico para coa clase política: “vostedes mandan, pero non saben”.

Demostremos nós que a sociedade, non só sabe, senón que tamén responde. Así aprobariamos a nosa materia pendente.

ALEJANDRO LUÍS OTERO JAMARDO