Máscaras obrigatorias, axudas necesarias

Imaxe de persoas con máscaras_Cedida

O uso obrigatorio das máscaras tanto en espazos pechados como ao aire libre, con independencia do respecto da distancia mínima de seguridade, fíxose extensiva á práctica totalidade das comunidades autónomas que conforman o territorio nacional. 16 das 17, xunto coas 2 cidades autónomas existentes en España xeneralizaron o uso protector da máscara. Tan só Canarias permanece, de momento, fóra da devandita obrigatoriedade. A pesar diso, o Conselleiro de Presidencia do executivo rexional, Julio Pérez avanzou que se prevé facer os cambios “necesarios e útiles” nas normas que regulan a convivencia ante a pandemia do covid19. Ademais de destacar que xa existe a súa obrigatoriedade cando non se cumpre a distancia de seguridade.

O incumprimento destas normas carrexa unha sanción pecuniaria que pode ir desde os 100 ata os 600 euros, segundo sexa o caso e o lugar.

No caso de Galicia, a normativa publicada establece as excepcións en persoas con problemas respiratorios, durante o acto do consumo nos establecementos de hostalería, ademais da o realizar deporte individual ao aire libre e tamén para tomar o sol na praia. Non así para dar o clásico paseo de praia, para o cal se necesitas levar máscara. Normas e máis normas, que bailan entre o razoable, lóxico e tamén entre o pouco factible e surrealista.

A pesar de todo, e ante a obrigatoriedade que presupón a xeneralización do devandito uso en aras da saúde xeral, temos a obrigación de realizar un estudo económico do gasto medio que se deriva da devandita obrigatoriedade.

Para iso, primeiramente, debemos ter en conta a existencia de diferentes tipos de máscaras: hixiénicas, cirúrxicas e de alta eficacia. Tamén temos unha cuarta categoría que serían as caseiras, feitas con sabas ou teas que serven para non contaxiar pero que carecen de eficacia para protexernos ante un posible contaxio.

As hixiénicas reguladas pola Especificación UNE 0064, poden lavarse e desinfectarse na lavadora a alta temperatura ou en lixivia diluída en auga cunha proporción de 1 a 50.

En canto ás máscaras con autofiltrantes de alta eficacia podemos distinguir, segundo o grao de filtración, a FFP1 cun 78%, a FPP2 cun 92% e a FPP3 co máximo establecido nun 98%. Dun só uso e cun máximo recomendado de 8 horas. Estas poden supoñer un gasto aproximado de 3 euros e medio en farmacia, nas chamadas farmacias solidarias, para as FPP2. Aínda que tamén existe a posibilidade de conseguir a KN95 que sería o modelo similar a laFPP2 por 1,99 euros aproximadamente comprando en liña e en packs de polo menos 5 unidades. A duración nesta máscara sería de entre 4 e 6 horas a condición de que non estea mollada ou sucia.

No que se refire ás cirúrxicas, as máis económicas, conlevan un gasto de 0,96 euros en farmacia, prezo máximo marcado polo goberno, aínda que tamén é posible adquirilas nos supermercados por 0,60 euros a unidade, ao adquirir cantidades de 50 ou máis unidades. A vida media das cirúrxicas é de 4 horas, sempre que se realice un uso correcto coas medidas de hixiene básicas durante o uso e manipulación das mesmas. Son as máis estendidas, pero tamén as máis deficitarias en seguridade. O seu uso xeneralizado débese ao menor custo económico en comparación coas autofiltrantes de alta eficacia.

Por tanto, aquí xorde a problemática da carga monetaria para as familias. Utilizando como exemplo a máscara cirúrxica (a máis barata) e unha familia tipo de 4 membros, os cales necesitarían unha media de 2 máscaras diarias por individuo e día, a condición de que se pretenda utilizar e respectar ao máximo os standars de seguridade e eficacia, daríanos unha cantidade aproximada de 240 máscaras ao mes (2 diarias x 4 membros= 8 e 8 x 30 días do mes= 240). Tendo en conta que as adquirimos ao mellor prezo posible do mercado, 0,60 unidade, estariamos ante un gasto medio de 144 euros por familia ao mes. Se esta familia tipo, tivese ao seu cargo unha persoa dependente e outro vástago máis, a cantidade mensual pasaría a ser 216 euros. Algo totalmente inasumible, ademais de inxusto, insolidario e alleo a toda lóxica económica para cos máis débiles. Por se isto fose pouco, tamén deberiamos considerar que o acceso ás máscaras de alta protección sería inalcanzable para estas familias e persoas de poucos ou medios recursos, pois triplicaría esta estimación de gasto, condenándoas ao uso das de “dubidosa eficacia” ergo cirúrxicas polo simple e anti-democrático diferenciador criterio económico.

Estamos nun contexto de emerxencia nacional, a situación económica é dramática e conforme vaia avanzando o verán, farase aínda máis visible. As familias e persoas de escasos recursos, deben ademais de resistir como poden os embates económicos demoledores, afrontar o gasto obrigatorio do uso da máscara. É hora de que os políticos actúen e poñan freo á sangría do peto do español medio. A rebaixa do ive ata chegar á súa eliminación completa, así como a axuda definitiva vía fornezo directo a aquelas familias, grupos, colectivos ou persoas en risco, rendas baixas, demandantes de emprego, etc antóllase fundamental. Algunhas voces dentro da política empézanse a oír a este respecto, pero non é suficiente, debe ser un clamor unánime. A clase dirixente debe poñer os pés no chan e darse conta, dunha vez por todas, dos quebrantos e desaxustes que nas mermadísimas economías das familias supoñen estas “obrigacións”. E se estas enténdense en aras do ben común e a saúde e protección de todos, tamén deben vir acompañadas de partidas orzamentarias co obxecto de minguar a diminución económica dos de sempre, da xente do pobo.

ALEJANDRO LUÍS OTERO JAMARDO