OKUPAS, S.A.

6 minutes read

O movemento okupa é un movemento social radical que propugna a ocupación de vivendas ou locais deshabitados, temporal ou permanentemente co fin de utilizalos como vivenda, gorida, terras de cultivo, lugar de reunión ou centros con fins sociais, políticos e culturais, entre outros. Este movemento adoita xustificar as súas accións como un xesto de protesta política e social contra a especulación e para defender o dereito á vivenda fronte ás dificultades económicas ou sociais.

Aínda que pode contar con non poucas simpatías cando se trata dunha familia sen recursos, que se atopa literalmente na rúa, a cal accede a usurpar unha casa baleira, propiedade dun fondo voitre ou un banco, onde o concepto de humanidade para aquelas persoas en risco de exclusión social debe ser abordado e revisado polas diferentes institucións con visos de solución inmediata, dotándolles dunha alternativa ocupacional que evite o ter que tomarse a xustiza pola súa man e defender un dereito constitucional elemental como é o da vivenda, polas bravas. Non menos certo é que isto, foi utilizado por mafias, “aproveitados” e en moitos casos, delincuentes, para campar ás súas anchas e proceder, vía unha lexislación demasiado permisiva a okupar vivendas tanto de institucións financeiras sen uso social, como aquelas adquiridas legalmente, en uso e pagadas relixiosamente polos seus propietarios lexítimos. Así como aquelas que foron compradas por particulares como investimento, ben para aluguer, ben para vender ou como segunda residencia, tanto como para usar en vacacións ou de forma temporal. Todos estes usos son completamente lexítimos, constitúen un dos eixos fundamentais do dereito á propiedade privada, o cal tamén constitúe un dereito fundamental en España. Sexa tanto para uso e gozar como investimento dos aforros do cidadán X, no que mellor considere, sen ter que ver molestias ou opinións desfavorables de determinados sectores políticos e colectivos por posuír máis dun inmoble, gañado legal e honradamente.

Dito isto, debemos establecer diferenza entre violación, que é ocupar unha vivenda actual e habitual doutra persoa física e xurídica, caso no que a xustiza adoita actuar con rapidez e usurpación, que consiste en quedar cunha casa baleira. Neste último caso, a cousa complícase á hora de tratar de recuperar a propiedade. A pesar de que o artigo 245 do código penal considera constitutivo de delito a usurpación dunha propiedade allea. “O que ocupar sen autorización debida, un inmoble, vivenda ou edificio alleos que non constitúa morada, ou se mantiver neles contra a vontade do seu titular, será castigado coa pena de multa de 3 a 6 meses”. Con todo, na práctica, non é tan sinxelo.

A maneira correcta de actuar ante unha okupación, a condición de que sexa posible é avisar antes de que pasen 48 horas. Tempo máximo no que a policía debe actuar para non complicar a situación, e que os corpos e forzas de seguridade do estado non se vexan atados de pés e mans en defensa da propiedade privada do particular que sexa. Unha vez pasadas as 48 horas, a condición de que os ocupantes, por exemplo, cambien a fechadura, o domicilio ocupado pasa a ser inviolable para estes novos moradores. Só poderase actuar entón con orde xudicial. Por se isto fose pouco, o intento de recuperación pola forza por parte do lexítimo propietario pode acabar en denuncia por violación de morada ou coacción. Isto inclúe tanto o corte de subministracións (luz, auga…) como o cambio de fechadura. Por tanto, o máis efectivo, unha vez se consolidou a okupación é unha demanda civil de desafiuzamento ou penal, no caso de sufrir desfeitas. Petición de recuperación inmediata da vivenda, aínda que non se identificou aos ocupantes. Estes dispoñerán de 5 días para xustificar a posesión da morada. De non facelo, o tribunal ordenará a entrega inmediata do inmoble ao demandante. E é que a okupación e a súa dervirtuación nas premisas iniciais que constitúen a súa orixe e fin chegan ao paroxismo coa existencia de mafias que ao ocupar vivendas en venda ou de bancos chegan a facer insoportable e mesmo perigosa a convivencia no inmoble cos veciños que alí xa habitaban. Ademais, existe tamén a práctica de “colocar” a familias para okupar pisos e despois pedir unha cantidade de diñeiro ao propietario para que llo devolvan. Chegáronse a pedir cantidades de ata 10.000 euros. Moitos destes propietarios, ante o alongamento no tempo do procedemento para poder recuperar a vivenda, acaban cedendo á chantaxe e pagando. O destino destes atropelos pecuniarios pasa, unha cantidade aos okupas profesionais e outra ás mafias que a este lucrativo negocio se adican. Por outra banda, podemos destacar como estas mafias chegan a subarrendar e mesmo vender as vivendas. A máis diso ser susceptibles de uso ilegal, sendo utilizados como locais de venda de drogas, almacén de artigos roubados, plantación de cannabis, etc.

Madrid e sobre todo Cataluña, levan a palma na clasificación de ocupacións ilegais. Lugares onde esta práctica está moi estendida, pero que a día de hoxe afecta a todo tipo de inmobles e lugares da totalidade da xeografía española. Cidades como Barcelona, que curiosamente contan con Ada Colau como alcaldesa, lanzaron SOS ante a situación insostible en boca do seu tenente de alcalde de seguridade, Albert Batllé. A policía necesita de instrumentos legais para actuar máis eficazmente e as institucións cabalgar na mesma dirección. Algo que a Generalitat de Cataluña non parece comprender demasiado ben, posto que o decreto sobre vivendas baleiras do Govern catalán terminou no Tribunal Constitucional por posibles vulneracións do dereito á propiedade, favorecendo incluso as okupacións. Con todo, o caldo de cultivo do estalido social está servido. Cada vez son máis frecuentes os altercados e simulacros de revolta entre veciños e okupas. Fartos de convivir os primeiros con persoas que son unha fonte de problemas e foco de delincuencia. Mesmo xurdiron empresas que se encargan de desaloxar e evitar estas usurpacións co consecuente risco de confrontación e choque de trens, ante a indefensión que viven devanditos veciños. A modificación das leis ante estes atropelos de mafias antóllase necesario e urxente, cidadáns de países da nosa contorna asisten estupefactos ante a permisividade e laxitud das nosas leis ergo gobernos ante o problema. Non se concibe que donos de pisos, que nalgúns casos utilizan como vivenda habitual se vexan obrigados a marcharse ou a ter que acceder a unha chantaxe para recuperar o que por dereito lles pertence, mentres que o fenómeno das okupaciones esténdese como un regueiro de pólvora ao amparo do “todo vale” patrio. Trátase de aplicar sentido común, establecer un protocolo efectivo de aloxamento ocupacional ás persoas realmente vulnerables vía lei, e defender o dereito á propiedade privada e as vivendas lexítimas da xente do pobo. Tan sinxelo e, ao parecer, tan difícil de consolidar por parte dos nosos políticos, quen unha vez máis, non son capaces de poñer orde e gobernar con criterio.

ALEJANDRO LUÍS OTERO JAMARDO

Estás seguro de que quieres desbloquear este artículo?
Desbloquear izquierda : 0
Estás seguro de que quieres cancelar la suscripción?