O nivel de crispación política que se xerou en España durante o estado de alarma, decretado para xestionar a crise do coronavirus, alcanzou cotas insospeitadas de tensión. A dureza coa que se empregan uns e outros na area parlamentaria é directamente proporcional tanto ao número de votos alcanzado como á súa importancia dentro do organigrama do goberno e representatividade.
Mentres isto sucede no noso país, nas nacións da nosa contorna a confrontación política víase aparcada. Véxase o exemplo de Alemaña, onde o apoio e a percepción positiva da xestión por parte do goberno de coalición entre conservadores e socialdemócratas conta co respaldo da maioría da poboación xermana e tamén o de Francia, onde observamos unha baixada considerable do ton do debate, con algunhas excepcións en ambos os extremos do espectro político do país galo.
Os exemplos de tensión política no noso país son constantes. Baste citar como exemplos desde as alusións a un pasado de sangue azul en Cayetana Álvarez de Toledo ata a resposta da mesma coa acusación a Pablo Iglesias de ser presuntamente fillo dun terrorista pola súa antiga pertenza ao FRAP.
Posteriormente destapábase a conversación off the record da televisión autonómica de Euskadi con Irene Montero, onde esta confesaba, sen pudor algún, o seu suposto coñecemento da gravidade do nivel de contaxio do covid19 antes da manifestación feminista do 8 M, a cal, a pesar de todo, non se prohibiu. Mísil mediático contratacado rapidamente polo líder de Unidas Podemos coa existencia dun suposto protocolo de non hospitalización dos anciáns que vivían en residencias públicas da comunidade autónoma de Madrid, dardo dirixido contra a súa presidenta a señora Ayuso. Seguido da resposta do PP cara á responsabilidade de Iglesias na devandita materia denunciada. Dimes e diretes, algúns ridículos, outros gravísimos, e todos en xeral, que degradan ao nivel do lodo a altura do debate político.
No que se refire ao presidente do goberno e os seus ministros socialistas as cousas non pintan mellor. Cruzamento de acusacións por parte de VOX e o goberno de irresponsabilidade, mala praxe e neglixencia. Por se isto fose pouco, o enfado e a ira dalgúns sectores da poboación está a canalizarse cara á xudicialización da traxedia, encarnada nos falecementos do covid19. A asociación española de vítimas e afectados polo coronavirus presentaba unha denuncia na Corte Penal Internacional da Haia contra o presidente do goberno Pedro Sánchez polo xenocidio de 50.000 persoas. A pesar de ter poucos visos de prosperar, xa que a pesar de aparecer nalgúns medios como admitida a trámite, non conta máis que cun simple acuse de recibo, se reflicte unha xusta reivindicación e unha perigosa xudicialización de todos, epidemiólogos, médicos, expertos, ou non tan expertos en saúde, ministros de sanidade, etc. Ademais, en España hai máis de 40 demandas en espera de ser atendidas contra políticos no Tribunal Supremo. Claro reflexo dunha tendencia de chegar ata os tribunais de xustiza.
Neste campo si que hai similitudes con outros países próximos como Italia, onde a plataforma Noi Denunceremo (Nós denunciaremos) queren saber a verdade, avanzando na investigación ata as súas últimas consecuencias, no referente ao sucedido tanto en Bérgamo como en Lombardía e o resto do país transalpino. Consolo Lucati e Luca Fusco (ambos perderon aos seus pais durante a pandemia), xunto cun equipo de avogados están a encargarse de tramitar denúncialas pertinentes nos xulgados. 42 nesta semana e en espera de que sexan moitas máis durante este mes de xuño.
Sen dúbida estamos ante un ambiente enrarecido en España, con similitudes, en maior ou menor medida, con países da nosa contorna. Pero cun récord negativo no que se refire a crispación política, que se pon de relevancia o baixo nivel ao que ultimamente nos ten afeito a nosa clase dirixente. Non só é negativo por revivir vellas pantasmas das dúas Españas, senón tamén porque ameaza con liquidar a concordia. Ademais de facer perder a fe na democracia e os seus “representantes”, máis ocupados en cocientes políticos e estratexias de partido que nunha praxe parlamentaria á altura do país ao que representan e os votantes que din defender.
Autor.- ALEJANDRO LUÍS OTERO JAMARDO.