O 2 de xuño de 1968 a dirección de ETA decidiu asasinar os xefes das Brigadas de Investigación Social de Bilbao e San Sebastián. Esta última operación encargóuselle a Txabi Etxebarrieta. Era a primeira vez que a banda tomaba unha decisión semellante. Cinco días despois, Etxebarrieta viaxaba nun Seat 850 co seu compañeiro Iñaki Sarasketa rumbo a Beasain pola estrada Nacional I. Ese 7 de xuño de 1968, Pardines e o seu compañeiro Félix de Diego Martínez estaban de servizo nun control na estrada local de Aduna á altura de Villabona (Guipúscoa), encargados do control do tráfico nunha zona en obras, situados un en cada extremo do tramo de estrada. A súa xornada transcorría con normalidade ata que a Pardines, situado no punto quilométrico 446,700, chamoulle a atención un Seat 850 Coupé branco con matrícula Z-73497. Esta placa tróuxolle á memoria a dun vehículo roubado, polo que decidiu interceptalo e pedir a documentación aos dous ocupantes, Etxebarrieta e Sarasketa. Estes colleran ese desvío debido a unhas obras na Nacional I. Mentres rodeaba o vehículo e agachábase para comprobar que os datos da documentación correspondíanse cos do automóbil, os do motor e os do bastidor, do coche saíron os dous ocupantes, sacando un deles unha pistola e disparándolle un tiro na cabeza a pelacorpo. Posteriormente dispararon catro tiros máis ao garda civil. Eran as 17:30. Neses instantes pasaba polo lugar un camioneiro que detivo o seu camión ao oír o ruído do disparo, pensando que picara unha roda. Ao baixar do vehículo e ver o acontecido, tratou de reducir aos dous pistoleiros, pero o encañonaron e lograron fuxir. Despois os dous etarras fuxiron do lugar, pasando xunto ao compañeiro de Pardines, o garda Félix de Diego, que non se decatou de nada. Tras ser informado do ocorrido polo camioneiro que presenciou o tiroteo, de Diego —quen en 1979 tamén morreu asasinado por ETA—4 deu o aviso e púxose en marcha un operativo de procura dos pistoleiros.
Iñaki Sarasketa manifestaría anos despois a súa propia versión do sucedido:
Supoño que o garda civil deuse conta de que a matrícula era falsa. Polo menos, sospeitou. Pediunos a documentación e deu a volta ao coche para comprobar. Txabi díxome «Se o descobre, mátoo»…Contesteille: «Non fai falta, desarmámolo e ímonos»… Saímos do coche. O garda civil dábanos as costas. Estaba de cuclillas mirando o motor na parte de atrás…Rumoreou: «Isto non coincide…». Txabi sacou a pistola e disparoulle. Caeu boca arriba. Volveu dispararlle tres ou catro tiros máis no peito. Tomara centraminas e quizá iso influíu. En calquera caso foi un día aciago. Un erro. Era un garda civil anónimo, un pobre rapaz. Non había ningunha necesidade de que aquel home morrese.